Ένα πολύ ενδιαφέρον Βίντεο από το Πανόραμα Επιχειρηματικότητας του 2013

Το είχα ξεχάσει αλλά μου το θύμισε ο καλός μου φίλος, συμφοιτητής και κουμπάρος ο Κοσμάς Κοντογιαννίδης.

Στην παρακάτω διεύθυνση αν εξοπλιστείτε με υπομονή (διαρκεί 2 περίπου ώρες) θα παρακολουθήσετε πολύ

ενδιαφέρουσες εισηγήσεις ανάμεσα στις οποίες και τη δική μου για τη χρήση του ζεόλιθου στη Γεωργία.



www.youtube.com/watch?v=OZJZEaY_1Jo

Οι Συνάδελφοι…

Του Γεωργίου Α. Δαουτοπούλου, Καθηγητή Γεωπονίας ΑΠΘ, daoutop@agro.auth.gr

Η ανάγκη για το χτίσιμο μιας αποθήκης σε αγροτικό οικισμό, στις αρχές της φετινής άνοιξης, με οδήγησε σε αναζήτηση υλικών. Η ανδρική φωνή που απάντησε στο τηλέφωνο με ρώτησε για το μέγεθος των τούβλων, τον αριθμό και τον τόπο παράδοσης. Σε λίγο ήρθε και μια αδιάκριτη ερώτηση: «Τι δουλειά κάνετε»; Εξέφρασα αντιρρήσεις για την αποκάλυψη της επαγγελματικής μου ιδιότητας, για να πάρω τη διαβεβαίωση ότι χρειάζονται την πληροφορία για λόγους έρευνας αγοράς.

-«Εκπαιδευτικός» αποκρίθηκα.

-«Θαυμάσια. Είμαστε και συνάδελφοι», ήρθε αμέσως η απάντηση με ένα σκαστό χαμόγελο.

-«Συνάδελφοι;, αναρωτήθηκα. Εργάζεστε ως εκπαιδευτικός και τώρα με την κρίση και τις περικοπές των αποδοχών πιάσατε και άλλη δουλειά για να συμπληρώσετε το εισόδημά σας»;

-Όχι, όχι», ήρθε η κατηγορηματική διάψευση. «Τούβλα παράγουμε εμείς, τούβλα βγάζετε και εσείς» για να ξεσπάσει σε χορταστικά γέλια.

Πήγα να διαμαρτυρηθώ για το πόσο καλούς εκπαιδευτικούς έχουμε για να εισπράξω την απάντηση, ότι δεν εννοεί εμένα προσωπικά, αλλά το σύστημα γενικά.

-«Μα δεν διαβάσατε που η κ. Υπουργός κατάργησε τη βάση και σε μερικά ΤΕΙ θα εισαχθούν και πάλι σπουδαστές που θα έχουν πάρει ακόμη και το βαθμό 1 στις Πανελλήνιες;».

-«Ναι το διάβασα και διαφωνώ», αποκρίθηκα, για να συνεχίσει:

-«Σε μια περίοδο που χρειαζόμαστε περικοπή των δαπανών, δεν ήταν ευκαιρία να συγχωνευτούν ή και να καταργηθούν μερικά ΤΕΙ, που μάλιστα είναι και υποστελεχωμένα;».

-«Θα είχα άδικο, αν έλεγα πως δεν έχετε δίκιο», αποκρίθηκα. «Πρέπει όμως να παραδεχθείτε πως είναι μια αξιόλογη τόνωση στην τοπική οικονομία της περιφέρειας», συνέχισα.

-«Δεν αντιλέγω, αλλά γιατί να μην μεταφέρουμε μερικά εκπαιδευτικά ιδρύματα από τα μεγάλα αστικά κέντρα στην περιφέρεια;», για να συνεχίσει.

- «Έχουμε Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και Σχολή Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Γιατί δεν καταργούνται πλήρως και τον ρόλο τους να αναλάβουν τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα;. Φτιάξαμε Ανώτατα Παραμάγαζα;. Τα Πανεπιστήμια που έχουμε δεν μπορούν να κάνουν αυτό που κάνουν οι δύο αυτές Σχολές;. Στην Καλαμάτα, αν δεν κάνω λάθος υπάρχει Σχολή Στελεχών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Γιατί δεν μπορούσε να αναλάβει αυτό το ρόλο με συγχώνευση και ενίσχυση του προσωπικού της;».

-«Με εκπλήσσετε ευχάριστα με τις γνώσεις σας», αποκρίθηκα για να προσθέσω. «Δε μπορεί γιατί είναι στην Καλαμάτα και οι συνάδελφοί τους της καταργούμενη Σχολής μένουν στο κλεινόν άστυ. Η Καλαμάτα είναι μακριά και δε μπορούν να πηγαινοέρχονται».

-«Να λοιπόν που βασιλεύει και πάλι η διαπλοκή και το βόλεμα. Αυτά τα περί αναδιοργάνωσης, εκσυγχρονισμού του κράτους και περιστολής των δαπανών, και τα παλαιότερα περί επανίδρυσης, τα ακούω βερεσέ».

-«Εσείς τα ακούτε βερεσέ, αλλά εγώ το ένιωσα στη τσέπη μου. Κάποιος έβαλε το χέρι του και μου πήρε το 1/4 των αποδοχών και το χειρότερο είναι πως το βάζει και κάθε μήνα, στην ίδια ημερομηνία και παίρνει τα ίδια.! Μάλιστα με απειλεί πως, αν δεν κάτσω φρόνημα, θα μου πάρει και άλλα! Μήπως έχετε καμιά δουλειά για μερικές ώρες στο τουβλοποιείο, κύριε συνάδελφε; Έχω και πτυχίο Οικονομικών».

-«Λυπάμαι πολύ, κύριε συνάδελφε. Εμείς βγάζουμε τούβλα με προδιαγραφές. Έχουμε Χασπ και άιζο!. Δεν βγάζουμε τούβλα, ότι νάνε, όπως εσείς!»

Έκλεισα βροντερά το τηλέφωνο. Απορώ πως δεν έσπασε. Με έπιασε μαύρη απελπισία. Μια φωνή από μέσα μου έλεγε. «Κάνε κάτι. Κάνε κάτι».

Τι να κάνω; Εγώ ένα μυρμηγκάκι απέναντι στους ελέφαντες του συστήματος;.

Από καιρό ένοιωθα σαν ψάρι στη στεριά. Τα αισθήματα αποξένωσης από τα πανεπιστημιακά δρώμενα ενισχύονταν καθημερινά, ιδιαίτερα μετά την τελευταία εκλογή, όπου η τριμελής επιτροπή στην οποία μετείχα, πρότεινε ομόφωνα έναν υποψήφιο και άλλος εξελέγη από το εκλεκτορικό σώμα. Μοναδική διέξοδος τα μαθήματα, οι διαλέξεις και η αρθρογραφία.

Μια αναλαμπή φώτισε τις σκοτεινές και απελπιστικές μου σκέψεις. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου, η φωνή ακούστηκε καθαρή και με τόνο προστακτικό. «Μούντζωσε τα. Δώσε την παραίτησή σου». «Λες;», ξαναρώτησα. «Τι έχεις να χάσεις;», ήρθε άμεσα η απάντηση. «Φύγε με αξιοπρέπεια πριν αυτό το οικοδόμημα καταρρεύσει με πάταγο».

Άνοιξα τον υπολογιστή και την συνέταξα πάραυτα. Την άλλη ημέρα τη διάβασα εκ νέου, έκανα τις τελευταίες διορθώσεις, αφαιρώντας εκφράσεις θυμού, και την κατέθεσα.

Την επομένη την ανακοίνωσα και στους φοιτητές μου. Δε φάνηκαν να στενοχωρήθηκαν και πολύ. Μερικοί μπορεί και να σκέφτηκαν. «Τώρα που φεύγει μπορεί να μας περάσει όλους». Μόνο μια Κοζανίτισα φοιτήτρια μου, η Άννα, με πλησίασε και εξέφρασε την απογοήτευσή της. «Γιατί μας φεύγετε κ. Καθηγητά;», ρώτησε με παράπονο. «Ετοιμαζόμουν να έρθω στο γραφείο σας για να δηλώσω θέμα πτυχιακής διατριβής και να με συμβουλέψετε για σπουδές στην Αμερική».

«Άννα, λυπάμαι πολύ που ανατρέπω τα σχέδιά σου. Δεν πήγαινε άλλο. Όσο για τα αιτήματά σου, το πρώτο δε μπορεί να γίνει για τυπικούς λόγους, αλλά για ουσιαστικούς μπορείς να με συμβουλευτείς για το θέμα σου και τον τρόπο που θα το προσεγγίσεις, όποτε θέλεις. Το δεύτερο θέμα λύεται ανά πάσα στιγμή και μέσω διαδικτύου. Νάσαι καλά και νάχεις επιτυχίες στις σπουδές σου και στην καριέρα σου. Να θυμάσαι πάντα πως από όλα τα αγαθά που μπορείς να αποκτήσεις στη ζωή σου (ακίνητα, αυτοκίνητα, μετοχές, χρυσάφι, κ.ά.) το μόνο που δεν μπορεί κανείς να σου το απαλλοτριώσει, αφαιρέσει, κλέψει ή στερήσει, είναι οι γνώσεις.»

Εδώ και τρεις μήνες είμαι συνταξιούχος. Φτωχότερος, χωρίς αποδοχές ενόψει της άγνωστο πότε θα απονεμηθεί σύνταξης, αλλά τίμιος και χωρίς τύψεις και συνενοχές για το σύστημα που εγκαθιδρύσαμε ή ανεχθήκαμε.

Τώρα με καλούν να επιστρέψω, αν το έχω μετανιώσει. Πριτς, που έλεγε και ο Χατζηχρήστος. Το πουλάκι πέταξε. Και διαλέξεις δίνω. Και άρθρα γράφω. Ας είναι καλά το Διαδίκτυο. Πριν κλείσω χρόνο, πολύ περισσότεροι διάβασαν τις σκέψεις μου από τους φοιτητές που με άκουσαν αυτά τα 41 χρόνια. Δόξα τω Θεώ, τα ενδιαφέροντά μου παραμένουν, οι γνώσεις και η διάθεση προσφοράς δεν συνταξιοδοτήθηκαν και έχω χρόνο να περιδιαβώ τη θαυμάσια αυτή χώρα, από τη μια άκρη στην άλλη, γνωρίζοντας ανθρώπους που καινοτομούν και χαράσσουν νέους δρόμους, όπως για παράδειγμα, τον κοινοτάρχη της Ανάβρας τον κ. Τσουκαλά που γνώρισα πριν από δύο μήνες και λυπήθηκα ιδιαίτερα που δε γνώριζα το έργο του νωρίτερα για να το προβάλω στην αίθουσα διδασκαλίας, στα βιβλία και στις διαλέξεις μου.

Το τραγικό είναι πως ένας από τους πιο πετυχημένους ανθρώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν θα είναι υποψήφιος στο νέο Καλλικρατικό Δήμο που προέκυψε. Ας χρεωθεί και αυτό στα αρνητικά της μεταρρύθμισης.

ΠΥΛΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ τεύχος 29, Οκτώβρης 2010, σελ 28

Αειφορική Ανάπτυξη της Ελληνικής Υπαίθρου

Τώρα που διανύουμε την προεκλογική περίοδο των τοπικών και περιφερειακών εκλογών, θυμήθηκα το βιβλίο που έγραψα το 1985 με τον παραπάνω τίτλο.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για την ηγεσία και τους ενεργούς πολίτες της Ελλη­νικής υπαίθρου. Βέβαια να το διευκρινίσουμε από την αρχή. Δεν γράφτηκε για όλους. Γράφτηκε για αυτούς που έχουν τη φιλοδοξία να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο διάβα τους από τα Δημοτικά, Συνεταιριστικά, Νομαρχιακά και πολιτι­στικά δρώμενα του τόπου τους. Δεν γράφτηκε για ανθρώπους διαχει­ριστές που θέλουν να διαχειριστούν και να καλυτερέψουν λίγο τη μιζέρια του τόπου τους. Γράφτηκε για ανθρώπους οραματιστές που πιστεύουν στη συμβολή των πολιτών στην καλυτέρευση των όρων εργασίας και διαβίωσης των ανθρώ­πων της Ελληνικής υπαίθρου.

Το βιβλίο δεν ακολουθεί τα πρότυπα ενός βιβλίου μαγειρικής δίνοντας ακρι­βείς οδηγίες τις οποίες οι αναγνώστες οφείλουν να ακολουθήσουν κατά γράμ­μα. Αντιθέτως σκοπεύει να διεγείρει τη δημιουργική σκέψη όλων των ανθρώ­πων που διεκδικούν δημόσιες θέσεις και να τους εμφυσήσει μια άλλη αντίληψη για τα θέματα της ανάπτυξης της Ελληνικής υπαίθρου.

Στα δέκα κεφάλαια του βιβλίου περιλαμβάνονται: Ιστορία της Ανάπτυξης, Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη, Συμμετοχική Ανάπτυξη, Αειφορική Ανάπτυξη, Τοπική Ατζέντα 21, Εκτίμηση Αναγκών, Τοπική Ανάπτυξη, Μορφές Συνεργασίας στην Ύπαιθρο, Τοπική Παραγωγή για Τοπική Κατανάλωση, Το Μέλλον της Ελληνικής Υπαίθρου. Συνοδεύεται από πλούσιο Γλωσσάριο και αναλυτικό Ευρετήριο. 

Μερικά από τα τελευταία αντίτυπα και με μια γενναία έκπτωση περιμένουν όσους ασπάζονται τις παραπάνω σκέψεις. Καλή επιλογή σε μας τους απλούς αλλά ενεργούς πολίτες με σκέψη και προβληματισμό και αγωνία για την πορεία αυτού του τόπου. 

Παιδί μου, Μάθε Γράμματα

Γεωργίου Α. Δαουτοπούλου, daoutop@agro.auth.gr

Τη φράση αυτή την έχω ακούσει εκατοντάδες φορές στην παιδική και εφηβική μου ηλικία διανθισμένη με υποδείξεις επαγγελματικών ομάδων, ιδιαίτερα των αγροτών που ήταν η πλησιέστερη και πιο κοινωνικά και οικονομικά απαξιωμένη ομάδα. Άλλες φορές, η προτροπή έπαιρνε τη μορφή της αρχαίας ρήσης «της παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς». Ήταν η προτροπή γονέων και συγγενών του άμεσου περιβάλλοντος για να σημειώσουμε επιτυχίες στην εκπαιδευτική διαδικασία. Για να προκόψουμε στη ζωή, όπως έλεγαν.

Και την υιοθετήσαμε. Και εξαντλήσαμε τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Και ξενιτευτήκαμε σε υπερατλαντικά μέρη για περαιτέρω σπουδές. Και γυρίσαμε στην πατρίδα, παρά τις δελεαστικές προτάσεις που μας έγιναν. Για να προσφέρουμε στον τόπο. Και να εισπράξουμε προσβολές και ταπείνωση.

Όπως η συνάδελφος η Κλειώ που μη αντέχοντας την πανεπιστημιακή κατάπτωση κατέθεσε την παραίτησή της πρόωρα. Και απεχώρησε. Και περιμένει και περιμένει. Μετά από πολλαπλά τηλεφωνήματα, την παρέλευση οκταμήνου και προσωπική μετάβαση στην Αθήνα κατάφερε να πάρει τη σύνταξη. Ένα και πλέον χρόνο περιμένει να εισπράξει και το εφάπαξ για να ξεχρεώσει τα δάνεια που είχε συνάψει σε μια περίοδο οικονομικής ανάγκης. Να εισπράξει δηλαδή αυτά που της οφείλουν για τις εισφορές που κατέβαλε επί 38 έτη ευδόκιμης υπηρεσίας.

Όπως και ο συνάδελφος ο Δημήτρης που πήγε να δώσει διάλεξη σε ένα σεμινάριο επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε ένα γειτονικό Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης για να πληροφορηθεί ότι η εισήγησή του θα αμειφθεί με 32,5 ευρώ μείον τις κρατήσεις με 26 ευρώ για τα οποία πρέπει να μεταβεί στην Οικονομική Υπηρεσία του Πανεπιστημίου, να δηλώσει το προς είσπραξη ποσό και να αποστείλει τη σχετική βεβαίωση με τις αποδείξεις των διοδίων για να του σταλεί η αμοιβή. Υπολογίζω ότι αμείφθηκε με 1 ευρώ την ώρα για το χρόνο που διέθεσε για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εισήγησης. Αγανακτισμένος μου δήλωσε πως δεν θα προχωρήσει στην είσπραξή της γιατί έτσι θα συναινέσει στη χρηματική αποτίμησή της. «Θα προτιμούσα να μου είχαν ζητήσει να την κάνω δωρεάν και θα την έκαμνα, όπως εκατοντάδες άλλες φορές στο παρελθόν», πρόσθεσε.

Και μπροστά σε αυτά τα παραδείγματα άκρας περιφρόνησης προς μέλη της πνευματικής ηγεσίας του τόπου, έχουμε τις παχυλές αποζημιώσεις των λιμενεργατών που ξεπέρασαν και αυτές των υπαλλήλων του ΟΤΕ. Σε μια εποχή άκρας λιτότητας κάποιοι εξαργυρώνουν την αποχώρηση τους και την αποκατάσταση της εργασιακής ειρήνης με παχυλά μπόνους. Να λοιπόν που κοντά στα χρυσά αγόρια έχουμε και πλατινένιους λιμενεργάτες. Μάλιστα τα μπόνους ήταν μεγαλύτερα για τα κορυφαία συνδικαλιστικά στελέχη. Αμ πώς, που έλεγε και ο συμπαθής ηθοποιός. Τόσους αγώνες έκαναν για την εθνική ανεξαρτησία του προβλήτα και για το δημόσιο συμφέρον!.

 Αγγελιοφόρος, 2/1/2010

Κρατολατρεία

Του Γεωργίου Α. Δαουτοπούλου, www.daoutop.gr  

Ο όρος γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 όταν, ως μεταπτυχιακός φοιτητής, πραγματοποιούσα την διδακτορική μου έρευνα σε ένα χωριό του κάμπου των Γιαννιτσών.

Στις επαφές με τους γεωργούς, στα καφενεία και στα χωράφια, γινόμουν αποδέκτης των αισθημάτων εγκατάλειψης και αβεβαιότητας που ένοιωθαν. Όταν κάποια στιγμή τους έθεσα το ερώτημα πως θα ξεπεραστούν τα προβλήματα, η απάντηση ήταν μία και ταυτόσημη: Το Κράτος.

Μερικοί έθεταν και το ερώτημα: «Καλά, δεν τα βλέπει αυτά ο Ανδρέας;» υπονοώντας τον τότε Πρωθυπουργό. Όταν μετά από κάποια χρόνια επέστρεψα για μια συμπληρωματική έρευνα, τα προβλήματα όταν εντονότερα και η απορία ελαφρώς παραλλαγμένη: «Καλά, δεν τα βλέπει αυτά ο Σημίτης;».

Οι αγρότες θεωρούν ότι ο εκάστοτε επικεφαλής της εκτελεστικής (και νομοθετικής) εξουσίας στη χώρα μας, είναι γνώστης των προβλημάτων που υπάρχουν σε κάθε γωνιά της χώρας μας και οφείλει να τα θεραπεύει πάραυτα. Έτσι κατέληξα στον ορισμό της Κρατολατρείας που τον πρόσθεσα και στα μαθήματα Τοπικής Ανάπτυξης που είχα αρχίσει να διδάσκω από το 1985. Τον επαναλαμβάνω και εδώ: «Κρατολατρεία: η αντίληψη που θέλει για όλα μας τα προβλήματα, μικρά ή μεγάλα, η επίλυση να έρχεται  από το απρόσωπο Κράτος και μάλιστα από τον Κεντρικό του μηχανισμό».

Αυτό μου θυμίζει έφηβους που δεν έχουν μάθει ακόμα να δένουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους αφού αυτό, χρόνια τώρα, το κάνει αγόγγυστα η μητέρα τους.

Αν νομίζετε ότι αυτό το φαινόμενο χαρακτηρίζει αποκλειστικά και μόνο τον αγροτικό χώρο ή τους απλούς ανθρώπους, κάνετε λάθος. Κρατολάτρες είμαστε όλοι. Και πρώτοι εμείς οι πανεπιστημιακοί. Τώρα που η κρίση μας έχει αγγίξει και το Υπουργείο ζήτησε περικοπή δαπανών, οι Πρυτανικές Αρχές του Αριστοτελείου διαμαρτυρήθηκαν για την περικοπή των δαπανών. Σε ένα άλλο πανεπιστήμιο που γνώρισα στην Αμερική, το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Michigan, έφτιαξε πενταετές πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης. Του έδωσαν μάλιστα και ένα αισιόδοξο τίτλο: Reshaping the Future (αναδιαμορφώνοντας το μέλλον). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει κατάργηση τμημάτων με λίγους φοιτητές, συγχώνευση άλλων, πάγωμα μισθών, αύξηση των διδάκτρων, αξιοποίηση της περιουσίας του πανεπιστημίου, αύξηση των χορηγιών που λαμβάνει από επιχειρήσεις, κ.ά).

Τι μπορεί να κάνει το Αριστοτέλειο; Πολλά. Ιδού μερικά. Τοποθέτηση φωτοβολταϊκών στις εκτεταμένες τσιμεντένιες στέγες των κτιρίων του, θερμοστάτες σε όλους τους χώρους για έλεγχο της θέρμανσης (σήμερα ζεσταίνει την πόλη αφού ο μόνος τρόπος μείωσης της θερμότητας είναι το άνοιγμα των παραθύρων), ενοικίαση χώρου εστίασης στις εγκαταστάσεις του, αξιοποίηση των κληροδοτημάτων, προσέλκυση δωρητών και χορηγών, ενοικίαση του χώρου στάθμευσης κατά τις αργίες, δικές του γεωτρήσεις για την άρδευση της πανεπιστημιούπολης, είναι μερικά από τα πάρα πολλά που μπορούν να γίνουν.

Σπίτι όσο να χωρείς και κτήμα όσο να θωρείς

Σοφά λόγια από τους παππούδες μας που εμείς οι νεώτεροι γραμματιζούμενοι με πτυχία και ντοκτορά παραβλέπουμε και παραβιάζουμε ασύστολα. Οι Πασχαλινές ολιγοήμερες διακοπές το 2014 με έφεραν στη Σαντορίνη για τρίτη φορά, αν δεν κάνω λάθος. Απόλαυσα το τοπίο και τον αρχαιολογικό χώρο στο ακρωτήρι που τώρα ήταν διαθέσιμος στο κοινό, αλλά διαπίστωσα με θλίψη ότι η οικοπεδοποίηση της γης συνεχίστηκε και συνεχίζεται με έντονο ρυθμό.

Φταίει βέβαια η κατακόρυφη άνοδος της προτίμησης του νησιού από τους επισκέπτες της χώρας μας, αλλά και η απληστία μας. Όλοι όσοι έχουν ένα κομμάτι γης ονειρεύονται να το κάνουν οικόπεδο και να καρπωθούν την υπεραξία. Σε λίγο όλο το νησί θα είναι ένας συνεχής οικισμός και οι λιγοστές  πινακίδες που υποδηλώνουν τους επιμέρους οικισμούς δεν θα έχουν καμιά πλέον αξία.

Ταυτόχρονα όμως θα έχει καταστραφεί ανεπανάληπτα το φυσικό τοπίο και θα έχει πάει περίπατο η διατροφική ασφάλεια. Ένα νησί που έγινε ονομαστό για το ντοματάκι του (η ντομάτα της Σαντορίνης έχει 20% περισσότερο λυκοπένιο από τις άλλες ποικιλίες ντομάτας), τη φάβα (όλη η Σαντορίνη και μαζί της η Ελλάδα τρώει φάβα που για να επαρκεί έπρεπε να καταλαμβάνει όλο το νησί, ο σημερινός Υπουργός Γεωργίας γνωρίζει πολύ καλά το λάκκο της φάβας!), τη μελιτζάνα, το κολοκύθι και τα κρασιά του, μια πολύτιμη περιουσία των παππούδων μας, κινδυνεύει να απομειωθεί. Ευτυχώς η αμπελοκαλλιέργεια, χάρις στο μεράκι μερικών αμπελουργών, ανθίσταται. Αλλά για πόσο;

Αυτές τις σοφές κουβέντες που άκουσα από έναν αγρότη στο νησί, που δείχνουν περίτρανα την αειφορική σκέψη των αγράμματων παππούδων μας, φοβάμαι πως σε λίγο καιρό θα επαληθευτούν με τραγικές και μη αναστρέψιμες συνέπειες για τον τόπο. Τί σημασία έχει αν ο λίγος καιρός είναι 50 ή 100 και περισσότερα χρόνια μπροστά στα χιλιάδες χρόνια που έζησαν οι άνθρωποι στο νησί με μια οικονομία που στήριζε την επιβίωση. Η σημερινή είναι με ξένα δεκανίκια και ευάλωτη. Τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας αλλά θα είναι αργά.

Χρόνια Πολλά.

Ένα τυχαίο πείραμα εδαφοκάλυψης

Την επομένη της φετινής ΑΓΡΟΤΙΚΑ πήγα με το τρέιλερ μου για να παραλάβω ένα μέρος από τρίμματα κλαδιών που δημιούργησε κατά την επίδειξή του ένα από τα εξαιρετικά μηχανήματα της VERMIER που αντιπροσωπεύει στη χώρα μας η Εταιρεία Πάνος Βροντάνης και ΣΙΑ.

Τα οδήγησα στο σπίτι μου και άρχισα πρώτα να γεμίζω τα σιλό μου. Όταν ξεχείλισαν, άρχισα να καλύπτω με το σύντριμμα τα παρτέρια μου με θάμνους και έφθασα μέχρι τα δύο πανύψηλα καραγάτσια (Ulmus campestris). Δυστυχώς το υλικό δεν έφθασε για να καλύψει όλη την έκταση και έτσι άθελά μου έστησα ένα πείραμα εδαφοκάλυψης. Σαράντα πέντε περίπου ημέρες μετά την εδαφοκάλυψη με το φυτικό υλικό, τα χόρτα στάθηκε αδύνατο να αναπτυχθούν στην περιοχή που κάλυψε η εδαφοκάλυψη με το φυτικό υλικό ενώ στη αμέσως διπλανή έχουν φθάσει τα 15 και πλέον εκατοστά και πρέπει πάραυτα να τα κόψω.

Δοκιμάστε και εσείς την αξία αυτού του υλικού. Θα εκπλαγείτε από τα πλεονεκτήματά του τα οποία διαλαλώ στα τελευταία βιβλία μου και σε αυτόν εδώ τον ιστοχώρο.